تبلیغات
Dokhtare BaroOni - عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام!!!
Dokhtare BaroOni

 

 

حالمان بد نیست.. حالمان بد نیست

                

                 غم کم میخوریم.. کمه کم نه..کم کم میخوریم!

 

آب میخواهم سرابم میدهند

                                        عشق میورزم عذابم میدهند

 

خود نمیدانم کجا رفتم به خواب

                                           از چه بیدارم نکردی آفتاب

 

خنجری بر قلب بیمارم زدند

                                        بیگناهی بودم و دارم زدند

 

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست

                                     از غم نامردمی پشتم شکست

 

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

                                  تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

 

عشق اگر اینست مرتد میشوم

                                 خوب اگر این است من بد میشوم

 

بس کن ای دل نابسامانی بس است

                                   کافرم دیگر مسلمانی بس است

 

در میان خلق سردر گم شدم

                                      عاقبت آلوده ی مردم شدم

 

بعد از این با بی کسی خو میکنم

                                 هر چه در دل داشتم رو میکنم

 

   نیستم از مردم خنجر به دست

                               بت پرستم بت پرستم بت پرست

 

بت پرستم بت پرستی کار ماست

                            چشم مستی تحفه ی بازار ماست

 

درد میبارم چو لب تر میکنم

                                  طالعم شوم است باور میکنم

 

من که با دریا طلاطم کرده ام

                                        راه دریا را چرا گم کرده ام

 

قفل غم بر درد سلولم نزن

                                    من خودم خوش باورم گولم نزن

 

من نمیگویم که خاموشم مکن

                                    من نمیگویم فراموشم نکن

 

من نمیگویم که من را یار باش

                                من نمیگویم مرا غمخوار باش

 

من نمیگویم دگر گفتن بس است

                              گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

 

روزگارت باد شیرین شاد باش

                      دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

 

آه در شهر شما یاری نبود

                                         قصه هایم را خریداری نبود

 

از درو دیوارتان خون میچکد

                                   خون من،فرهاد و مجنون میچکد

 

خسته ام از قصه های شومتان

                                    خسته از همدردیه مسمومتان

 

این همه خنجر دل کس خون نشد

                                این همه لیلی کسی مجنون نشد

 

آسمان خالی شد از فریادتان

                                بیستون در حسرت فرهادتان

 

کوه کندن گر نباشد پیشه ام

                                    بویی از فرهاد دارد ریشه ام

 

عشق از من دور و پایم لنگ بود

                                 قیمتش بسیارو دستم تنگ بود

 

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود

                              تیشه گر افتاد دستم بسته بود

 

هیچکس از حال ما پرسید؟!

                                    هیچکس اشکی برای ما نریخت

               

                     هر که با ما بود از ما میگریخت

                                  

  

 چند روزی است حالم دیدنیست

                                حال من از این و آن پرسیدنیست

 

    گاه بر روی زمین زل میزنم

                                            گاه بر حافظ تفأل میزنم

 

حافظ دیوانه فالم را گرفت

                              یک غزل آمد که حالم را گرفت

 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

                                 خود غلط بود آنچه می پنداشتیم..

 

 

 



نوشته شده در شنبه 5 شهریور 1390 ساعت 02:46 ق.ظ توسط sogand shafei نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت