تبلیغات
Dokhtare BaroOni - چه آتیش سردی!!!!
Dokhtare BaroOni




میخوام مثل همیشه ساده کنم..

میدونستین گاهی ساده کردن سخت ترین کار دنیاست؟؟؟

میگن من آدم حریصیم!! خب راست میگن..

من هیچوقت توی حال زندگی نمیکنم.. من همیشه توی اوهامم.. اوهام آینده..

من تو آینده زندگی میکنم.. واسه همین هیچوقت بهش نمیرسم.. روزا میگذرن.. اینده ها میان و میرن و من جا میمونم..

گاهی وقتا میترسم.. از این که آینده تموم شه و سهم منم مثل خیلی های دیگه یه مشت خاک شه.. و میشه!!

کدومتون تا حالا عمیق به مرگ فکر کردین؟؟ آره میدونم همه به مرگ فکر میکنن.. همه میدونن که یه روزی میمیرن.. اما باور کردنش وحشتناکه.. سعی میکنیم بهش فکر نکنیم.. فراموشش کنیم.. میدونیم این زندگی همیشگی نیست اما خودمونو وادار میکنیم که به مرگ فکر نکنیم..     البته حقم داریم.. آخه خیلی ترسناکه.. من یکی که بد جوری میترسم..

تا حالا شده با خودت بگی اصلا کل این زندگی یعنی چی؟؟؟ که چی؟؟؟

چرا من این قدر ذهنم درگیره...هیچکسو باور ندارم.. جون هر کی دوس دارین فکر نکنین منظورم  پسراس یا شکست عشقی و این جفنگیات.. من هیچ چیزو هیچ کسو باور ندارم.. آخر هر چیزی یه شکی ته دلم باقی میمونه که تمام محاسباتمو به هم میریزه

از شعر نوشتن و داستای عارفانه و عاشقانه نوشتن تو وبلاگم خسته شدم.. اصلا که چی؟؟؟

به نظرم همشون یه مشت جفنگن.. دیگه بهتره حرف بزنم...

روی تختت دراز میکشی... به بزرگترین آرزوهات فکر میکنی.. تو خیالت خودتو میبینی که به اون چیزی که میخواستی رسیدی.. نا خود آگاه لبخند میزنی!! تو ساعت ها تو خیالت با اون زندگی میکنی.. با آرزوت.. وقتی چشماتو باز میکنی همه چیز عین دود سیگار محو میشه.. و حالا این توئی که مثل خاکستر سیگار روی زمین پخش میشی.. با خودت میگی کاش واقعی بود.. دلت میخواد آرزوت به واقعیت تبدیل شه.. پس میری دنبالش..

سال ها تلاش میکنی تا بهش میرسی.. اما وقتی بهش میرسی میبینی اونم مثل تمام چیزای دیگه ی این دنیا پوچ بود.. در واقع اصلا چیزی نبود.. چه چیزی تو این دنیا واقعا ارزش داره؟؟؟  

میشه هر کی بزرگ ترین آرزوشو برای من بنویسه؟؟؟ اگه شخصیه که بنویسین شخصیه.. اگه نه که برام بنویسینش..

این روزا حالم بده.. اعتمادم به آدما زیر صفره.. خنده های زورکی.. گریه های الکی...  

فکر کنم اگه جلوی 100 نفر آدم واستی و این حرفا رو بزنی . آخرش ازشون بخوای که نگن.. سخت نگیر میگذره.. 80 نفرشون بترکن..

بین آسمون و زمین معلقم.. بدتر از همه که نمیدونم دلم چی میخواد.. اصلا چی دوس دارم؟؟ اصلا من چیزیم دوس دارم؟؟؟

و بدتر از اوناین که من اصلا نمیدونم هدفم از نوشتن این حرفا چیه؟؟ به چی میخوام برسم.. من نمیدونم.. فقط مینویسم..

واسه همینه که همه ی داستانام نیمه کاره میمونن.. یه موضوع جدید شروع میکنم.. شخصیتای جدید.. اما اونام برام تکراری میشن..

داستانای من هرگز تموم نمیشن.. هرگز...




 


نوشته شده در پنجشنبه 29 دی 1390 ساعت 03:11 ق.ظ توسط sogand shafei نظرات |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت